2019

Een reis naar ......

Deze keer geen caravan aan de haak, dat zal wel even wennen worden. Campings in de Balkan zijn dun gezaaid maar hotels en pensions vind je bijna overal. 


Zaandam - Geiselwind

Zaterdag 27 april

Het is Koningsdag en zo  hier en daar is in de omgeving het rood wit blauw al uitgestoken als we om iets over negen de wijk uit rijden. Tot Amersfoort is het droog maar daarna begint de regen en die duurt verder de gehele dag. Heerlijk om te rijden zonder brandende zon op je voorruit (sic). 

Onderweg vééééél wegversmallingen wegens werkzaamheden, véééééél campers en véééééél caravans. 

Alles variërend van splinternieuw tot oude meuk.

De totale afstand was 600 kilometer waarvan 500 kilometer in soms hevige regen en altijd grote drukte.

Het Hotel is gecombineerd met een slagerij; dat moet straks garant staan voor een lekker stukje vlees op bord.

We gaan het zien, eerst nog even genieten van de landelijke geur die over dit dorp hangt.

'Schweinebrat auf Fränkischer art' oftewel twee lappen varkensvlees, véééééél jus en een berg aardappelpuree die met behanglijm tot een bal is gekneed.  Halve liter bier erbij, lekker.


Geiselwind -Halászi (bij Györ in Hongarije)

2019-04-28, Hongarije.

De reizigers die vanuit Oostenrijk Duitsland binnen kwamen hadden dikke pech. Na zo'n 15 kilometer had de politie een 'road block' opgezet waar iedereen en alles werd gecontroleerd.

Het was er erg druk want na de Paasvakantie beginnen morgen in Beieren de scholen weer. Vele kilometers lang stonden er files. Je zult het maar weer treffen. Richting Oostenrijk was er geen probleem.

Met 6 graden was het nog erg koud, maar in tegenstelling tot gisteren was het droog.

Met nog een bodempje diesel in de tank leggen we onderweg aan bij een tankstation en ik verheug me op een redelijk geprijsde tankbeurt. In Duitsland moest ik bij de Aral voor mijn premium diesel per liter 1,749 aftikken.

Dat was best even slikken. Nu bij de BP krijg ik 1,759 per liter voor mijn kiezen. Oef!

 

Om 4 uur waren we in het dorp waar het hotel zou moeten staan. Na enkele rondjes langs het sportveld, een weg waar we eigenlijk niet in mochten en wat hulp van lokale mensen, zijn we om half vijf ingecheckt in het hotel. We hebben nu dik 1200km gereden en blijven hier twee nachtjes voordat we verder gaan.


2019-04-29

Gisteravond vroeg naar bed en vanmorgen 8 uur weer op. Heerlijk lang geslapen. Tot zover het goede nieuws.

Na het doorspoelen van het toilet liep de stortbak niet vol en ook de kraan op de wastafel bleef droog.

Volgens de receptie een klein probleem waar de monteur aan werkte.

Na het ontbijt - met lauwe koffie - is er nog steeds geen water. In de gang staan alle kamerdeuren open en een loodgieter is bezig kranen te vervangen. Naast hem liggen dozen vol nieuwe onderdelen. Dat geloof je toch niet. Dit was gewoon gepland en ze hebben de waterdruk er afgehaald om een renovatie te kunnen uitvoeren. Handen wassen of douchen doe je later maar! Enfin, ik zal er verder maar geen woorden aan vuil maken.

 

We zijn naar Györ gereden. Dat is een mooie stad en ondanks de harde wind en lage temperatuur hebben we een mooie wandeling gemaakt door het oude centrum. Van enkele uithangborden staan hieronder de foto's.

De weg naar de stad was niet al te best om het maar voorzichtig uit te drukken, en het lokale verkeer heeft graag dat je toch een beetje opschiet. Dat was voor Els met haar pijnlijke ribben dus flink afzien.

Toen we de stad inkwamen zagen we een mega shopping center. De mooie winkels (en natuurlijk het gratis parkeren) voelden als een weldaad na de domper van het begin van de dag. Later hebben we in een andere stad een damesmodezaak bezocht waar Els wat shirtjes heeft gekocht. Al met al werd het dus toch een leuke dag.

Bij terugkomst werd door de mannen in werkbroek een busje ingeladen en hadden we weer water in de badkamer. Zelfs het toilet hadden ze even doorgespoeld, maar desondanks krijgt dit hotel van mij een negatieve beoordeling. Hier kom ik niet meer terug.


Halászi (bij Györ) - Belgrado in Servië

2019-04-30

Het zat niet helemaal mee vandaag, maar laat ik bij het begin beginnen.

Bij het uitchecken bood de receptionist zijn welgemeende verontschuldigingen aan voor het ongemak door het afsluiten van de watertoevoer. We hoefden de genoten maaltijd niet te betalen en we kregen ook een flesje palinka, lokale sterke drank.

Tot zover het goede nieuws.

Nadat we waren vertrokken belandden we in een wirwar van afgesloten wegen en wegwerkzaamheden.

Richting Boedapest over de snelweg stond keurig aangegeven maar was afgesloten en we werden de andere kant opgestuurd.

Op een zeker moment passeerden we de grens van Slowakije! Helemaal de verkeerd! Van de weg af, omkeren en terugrijden. Een uur later waren we weer net zover als waar we waren begonnen.

Zonde want ik had deze dag minder kilometers willen rijden en het rustig aan willen doen.

 

Onze Garmin wist het ook allemaal niet meer en de te rijden afstand en informatie wisselde iedere 10 minuten.

Gewoon de borden volgen bleek uiteindelijk het makkelijkst.  

Bij de grensovergang naar Servië stonden drie rijen auto's. Oei!

Er werd flink gecontroleerd.

Het duurde al met al ruim 5 kwartier voor we ons de gelukkige bezitters mochten noemen van een stempeltje in ons paspoort. Wat een zonde tijd. Dat zijn we niet meer gewend. Van een groepje motorrijders hebben we een foto gemaakt. Ieder had twee extra banden bij zich. Ze waren kennelijk heel wat van plan.

 

De Hongaarse snelweg heeft haar beste tijd gehad, maar de Servische snelweg is prima en links en rechts strekken de akkers met graansilo's zich uit tot aan de horizon. Wat is hier een enorme hoop ruimte.

'Pling', Vodafone laat weten dat een minuut bellen 2 euro kost. Oeps, da's heftig.

 

Helaas kent Garmin hier heg nog steg en laat alleen een groen scherm zien met een auto'tje en dat terwijl de autosnelweg hier al jaren ligt. Omdat we bijna twee en een half uur hebben verloren volgen we de snelweg naar Belgrado en gaan niet binnendoor.

 

Ons hotel is in Zemun, een onaantrekkelijke buitenwijk van Belgrado. Ook hier in de stad weet Garmin niet waar hij het moet zoeken. We doen dus maar wat en rijden op gevoel in een bepaalde richting. Het is inmiddels spitsuur en barstensdruk. Op een groot kruispunt heeft iedereen voorrang en we staan allemaal op elkaar te wachten en langzaam op te schuiven. De broodnodige verkeerslichten doen het niet.

Het is een chaotische kluwen van mensen en auto's en niemand geeft een ander ruimte.

Met zweet op mijn rug werk ik mij hier doorheen. Of mijn rijstijl door iedereen werd gewaardeerd betwijfel ik, maar nood breekt wet.

 

Dan zien we een bord 'Hotel Oasis 3km' langs de weg. Bingo! Niet veel later zijn we ingecheckt. De kamer is keurig maar helaas op de tweede verdieping en aan de drukke verkeersweg.

Morgen gaan we de oude stad bezoeken.


2019-05-01

Mensenlief wat heb ik geslapen. Heerlijk. Het was ook wel nodig na de vermoeiende dag gisteren.

Het ontbijt buffet was prima, zowel voor de liefhebbers van augurken, geprakte paprika en rode bieten als voor degene die liever een hardgekookt eitje hebben en een broodje kaas.

 

Na het ontbijt was het even uitvlooien hoe we in het centrum konden komen en waar we een parkeergarage konden verwachten. Alles verliep prima, veel bloeiende kastanjebomen sieren de wegen. Het is 1 mei, alle winkels zitten dicht wat ook niet helpt bij de uitstraling van een stad. Alles lijkt wel vuil en vervallen.

Wat een bizarre tegenstelling als je dan even zo'n modern shopping centrum binnen gaat. Alles glimt, alles spiegelt, alle tegels liggen gelijk en bij de roltrappen wordt zelfs het niet aanwezige stof met een veger weggeveegd.

Ik zei het al, bizar en je ervaart hier hoe marketing de mens beïnvloedt. In een lange rij staan de mensen te wachten om een beker koffie te mogen kopen bij de Starbucks.

Vanwege 1 mei is er in de stad een optocht van mensen met vlaggen en toeters. Op het plein van de revolutie wordt de menigte toegesproken en dat was het dan weer voor een jaar. De vlaggen worden opgerold en de deelnemers gaan de stad in.

 

Het kasteel dat dateert van voor onze jaartelling kijkt uit over de samenvloeiing van de Sava en de Donau. Het is een grote parkachtige omgeving omsloten door restanten oude verdedigingsmuren. Naast een van die verdedigingsmuren staat een verzameling tanks en ander schiettuig.

We kopen in het park een beker koffie (grote beker, weinig koffie en erg sterk) en in de stad een punt pizza (1 euro voor een kwart pizza en erg lekker). We troffen het met het weer, er was zelfs even een klein zonnetje. Dat bleef zo tot dichtbij de parkeergarage. Het spetterde en de lucht rommelde. Toen we de parkeergarage uitreden kwam het met bakken naar beneden. Alles stond blank en op de weg was geen lijn meer te zien.

Het duurde niet lang of de kruispunten waren weer een enorme chaos want als Servisch alfa mannetje ga je rijden als het licht groen wordt, maakt niet uit of je daarmee een kruispunt blokkeert of niet.

Kortom, het was weer een heerlijke dag.

 


Belgrado - Zaječar

2019-05-02

Het probleem met de navigatie is opgelost. Kwestie van de juiste kaart laden (!) en wat heb ik vandaag een geweldige dag gehad. Het weer was mooi, de gereden route was mooi, Garmin wist allemaal prachtige binnendoor weggetjes, de kastelen waren mooi, het wegdek was af en toe goed, het eten vanavond was hééééééérlijk, we hebben een man met autopech kunnen helpen en als klap op de vuurpijl bleek in het fort van Smederovo het meerdaagse feest 'Battle of the Nations' plaats te vinden. 

Groepen liefhebbers van middeleeuwse knokpartijen uit de hele wereld gaan elkaar hier in vol ornaat te lijf en strijden om goud, zilver en brons. Denk niet dat het er zachtzinnig aan toe gaat, er wordt flink gebeukt.

De Nederlandse deelnemers doen het erg goed en maken kans op het zilver en wie weet nog hoger.

Tussendoor speelt een groep muzikanten uit Belarus middeleeuwse muziek.

Wat een top dag.


Zaječar - Lopyan (Bulgarije)

De 2019-05-03

Ik had het zo mooi bedacht.

We gaan van alles bezoeken en dan in Bulgarije huren we een vakantiebungalowtje en gaan daar een paar dagen relaxen, maar wat viel dat tegen. 

De hele setting van het parkje is prachtig, maar dat is enige positieve.

Er is geen water in het zwembad (niet zo heel erg), geen beloofde wifi op het hele terrein (wel erg) en het allerergste, er is een bouwploeg bezig aan de huisjes met timmer- en metselwerk.

Het was te laat om weer om te keren, maar wat was ik blij dat ik mijn boeking van enkele dagen had omgezet naar één dag. Eerst zien en dan geloven en als het goed is dan boek ik wel dagen bij. Alsof ik er een voorgevoel van had.

Tot zover de domper.

 

Zaječar was gisteravond op straat helemaal gezellig. Veel mensen, jong en oud, die even een wandelingetje deden. Overal zijn eethuisjes. In een soort bruin café annex restaurant zijn we naar binnen gegaan om iets te eten.

De menukaart was in het cyrillische schrift en voor ons onleesbaar maar het woord 'sjasliek' kende de uitbater. 

Afwachten dus onder het genot van groot glas lokaal bier en een flink glas rode wijn.

Naast ons zaten aan een tafel drie 70 plussers die het erg naar hun zin hadden. Sterke verhalen en lachen. Later kwamen er aan een andere tafel 6 jongeren bij. Ook zij hadden het naar hun zin, maar communiceerden voornamelijk via hun mobieltjes. Het verschil tussen de generaties kon niet groter zijn.

De muziek had een hoog songfestival gehalte en op de tv werd gevoetbald. Zo genoten wij van de tijd tot het eten werd geserveerd.

 

Het werd voor allebei een bord met twee flinke sjasliek pennen, aardappeltjes, sla ui en een mooi opgemaakte tomatensalade. Daarbij vers gebakken rond brood.

We hebben heerlijk gegeten en kwamen niets te kort.

Toen we de rekening kregen hebben we wel drie keer het bedrag terug gerekend naar euro's, maar het klopte.

Voor al het genoegen waren we 1440 dinar kwijt, 12,20 euro!

 

Vanmorgen zijn we de grens naar Bulgarije overgestoken. Een grenspost waar normaal gesproken alleen lokaal verkeer komt. Onze laatste dinars had ik in diesel willen omzetten maar er was langs de hele route geen enkel tankstation te bekennen.

Je hebt op de kaart rode, gele en witte wegen. Daarnaast zijn er ook wegen die alleen maar bestaan uit een dun zwart lijntje. Garmin blijkt een grote voorkeur voor de laatste twee categorieën te hebben. Heerlijk slingeren door een heuvellandschap, hoge bergen op de achtergrond, geen verkeer, prachtig!

Het schoot niet op, want dat liet het wegdek niet toe, maar opschieten hoefde ook helemaal niet. 

Alleen als er een dorp is, dan ziet dat er niet uit. Heel veel verlaten en vervallen gebouwen. In en in zonde.

 

We hebben de grotten van Magura met de prehistorische schilderingen bezocht en het kasteel van Belogradchik. Heel mooi allemaal maar de tijd gaat gewoon door. Onze rijsnelheid ligt op 35km/uur. Voor de resterende afstand moeten we naar een hoofdweg, daar mag je 90km/uur. In de praktijk komt dat neer op 60km/uur vanwege alle snelheidsbeperkingen en af en toe 90km/uur. Tel daarbij op dat de hoofdweg een E nummer heeft en vol zit met vrachtverkeer. Die dikke Scania's die brullen wel tegen een berg op maar dat oudere spul..... en dan geldt vrijwel overal ook nog eens een inhaalverbod.

Kortom, het duurde heel erg lang voor we eindelijk op onze eindbestemming zijn, maar daar zou een heerlijk vakantiehuisje op ons wachten.

Helaas, zoals ik aan het begin al zei, dat viel dus vreselijk tegen. 

Morgen maar eens kijken waar we heen gaan. Hier blijven is geen optie.


Lopyan - Kocherinovo 

2019-05-04

Het dertiende eeuwse klooster van Glozhene viel tegen. Overal steigers en bouwmaterialen en geen mooi zicht op de berg met het klooster. Verrassend veel Bulgaren komen met de familie ook naar dit klooster, maar net als wij zijn zij even later ook weer vertrokken.

We besloten om naar het zuiden te rijden om dan in de nabijheid van Rila een hotel te zoeken. Op ruime afstand van Sofia is een mooie vierbaans snelweg aangelegd zodat we de stad kunnen overslaan.

Het snelweg rijden is dan wel comfortabeler dan door het land, maar je mist toch wel veel. Geef mij de rammel wegen maar met bloeiende acacia's en bloeiende gouden- en blauwe regen. Ook staan er veel seringen in bloei. Samen met de leeuweriken en af en toe een wielewaal is dat veel aantrekkelijker om te zien.

In Kocherinovo ziet Els in haar ooghoek 'Hotel Mishel'. Ach waarom ook niet, en we gaan kijken. Het gevoel is gelijk goed en we boeken een kamer. Daarna gaan we naar het klooster.


2019-05-05, Bevrijdingsdag.

Lekker een dagje niks doen, nou ja niks......, we zijn naar de 'piramides' van Stob gegaan om daar te gaan lopen naar een geërodeerd landschap. Dat was een beste klim waar we niet op hadden gerekend. Maar goed, we waren er even lekker uit en met ons heel veel Bulgaren die ook tegen de berg op liepen te zweten.

Na de berg zijn we naar een enorme uitdragerij gegaan. Wat een verzameling oude troep, gigantisch, noem het en je vindt het er. Auto's, motoren, spinnewielen, houtkachels, tv's, maalstenen, kinderwagens, oude kleding, je kunt het zo gek niet bedenken en alles staat op en door elkaar te verstoffen en te verroesten.


Kocherinovo - Meteora in Griekenland (via Metsovo)

2019-05-06

De grens tussen Bulgarije en Griekenland stelde niets voor, even paspoort laten zien en doorrijden.

We hebben voor we bij de grens kwamen wel eerst het restant Lev's omgezet in diesel. Met een volle tank rijden we een prachtige route door een bergkloof. 

Als we de bergen uit zijn loopt de temperatuur zomaar op tot 23 graden.

Dubben, dubben, dubben; doen we Griekenland of gaan we naar Turkije.

Uiteindelijk zijn we de snelweg opgegaan richting Metsovo, die plaats stond ook op mijn optielijst. Van daaruit kun je het Pindos gebergte in en dat wil ik wel. Er zijn daar diepe ravijnen, Ottomaanse bruggen en het schijnt dat er beren zitten.

Over de snelweg met aan beide zijden een hoog hek met prikkeldraad, rijden we westwaarts. Allengs gaat de temperatuur omlaag en begint het hard te regenen.

De autosnelweg is een aaneenschakeling van tunnels en vanwege werkzaamheden mogen we heel eind maar één rijbaan gebruiken en 60km/uur rijden. Nou, dat leer je wel af. Serviërs weten niet hoe ze een kruispunt vrij moeten houden, maar ze houden zich wel tot op de kilometer nauwkeurig aan de snelheid en dat geldt ook tot op zekere hoogte voor de Bulgaren, maar Grieken....., Grieken houden niet van snelheidsbeperkingen, ze rossen gewoon door.

In Metsovo zitten we vlak onder de wolken en is het nog maar 5 graden.

Niks geen gezellige terrasjes die je op internet ziet. Regen, kou en heel veel souvenirs winkeltjes.

Wat zeg ik; het barst er van de souvenirs winkels en alle terrassen zijn ingepakt in dik doorschijnend plastic.

Souvenirs, kou en regen zijn slecht voor het vakantiegevoel. Gillend terug naar Bulgarije of een alternatief?

We keren om en rijden richting de Meteora kloosters. Bekend terrein en zie, de lucht klaart op en ter plaatse is het 21 graden.

Onderweg komen tijdens een koffiestop twee Nederlandse campers voorbij. 'Tuut, tuut'.

Ja hoor, dag dag. We zijn d'r bijna. Dat waren vast Kees en Truus samen met Jan en Hannie op weg naar de jeu de boules competitie.

Dichtbij het restaurant waar we al eens lekker hebben gegeten treffen we na 3x 'vol' een kamer in een guesthouse aan de voet van de rotsen met de beroemde kloosters.

 

Het eten is wat duurder dan de voorgaande dagen, maar uitgebreid eten met brood, salade, hoofdgerecht, toetje, koffie en wijn voor 35 euro is nog steeds een zegen voor de portemonnee.

We blijven twee nachtjes.


2019-05-07

Lekker een dagje rustig aan. Koffie in de zon en daarna naar de kloosters. Klooster Verlaam hadden we de vorige keren niet gezien en hebben we deze keer bezocht. Het was een van de mooiere en er was een klein museum bij met onvoorstelbaar mooie kunstwerken. Pas later zag ik dat op het ticket staat dat je er niet mocht fotograferen. Oeps, sorry. Binnen stond niets.

Aan het eind van de middag fruit en zo gekocht en een klein rondje gereden. Bij een rivier de Yeti de bedding ingestuurd en lekker gewassen. Hij glimt nu weer. 


Meteora - Thermo

2019-05-08, de dag van de duizend bochten.

Het ontbijt in Hotel Giorgio is ook vandaag weer perfect. Vers knapperig brood, hardgekookte eitjes, kaas, ham, diverse jam, zelf gebakken cake, helemaal niets mis mee dus.

Het eerste stuk gaat vandaag over de normale weg naar Trikala (ik heb er even geen erg in dat we een spoorlijn gaan kruisen en we worden zo ongeveer gelanceerd) en daarna rijden we de splinternieuwe autosnelweg op.

De man in het tol hokje was waarschijnlijk blij dat er eindelijk iemand kwam. 

Voor 2,10 euro tolgeld kregen we te horen dat we moesten oppassen omdat 70 km verderop de rechter rijbaan was afgesloten wegens werkzaamheden. Je zult er maar geen erg in hebben!

Als we twee uur onderweg zijn verlaten we de autosnelweg en gaan weer lekker verder over de gewone binnen wegen.

Dat hebben we geweten!

In het begin hadden we mooi uitzicht met veel brem langs de weg, maar allengs werden de bergen serieuzer.

Bocht na bocht, en maar klimmen. Soms was de berg wat afgeschoven en lagen bergen aarde op de weg, andere keren lagen overal van de berg gebrokkelde stenen.

Door de bergdorpen was het wringen. Met een camper is dit niet te doen tenzij het een omgebouwde VW bus is. Je rijdt je gegarandeerd vast in de onoverzichtelijke nauwe straatjes die vol haakse bochten zitten. Ook met een caravan aan de haak is dit niet te doen. De wegen zijn bovendien over hele stukken maar één auto breed.

De temperatuur daalt tot 5 graden en de afgronden worden steeds dieper. Hele stukken rijden we in de 2e versnelling. Onderweg is een grader bezig de weg vrij te schuiven.

Enfin, drie uur en zeker 1000 bochten later zijn we de bergen uit en is het weer 18 graden. 

Als bij Thermo een bord 'Hotel Panorama -> '  langs de weg staat draaien we de weg af en zien een prachtig hotel.

Het is 15:00 uur en mooi geweest voor vandaag. 

We checken in en krijgen een kamer met balkon en uitzicht op de bergen.


Thermo - Megalopolis

2019-05-09

We zijn blij dat we gisteren niet hebben besloten om door te rijden. Er waren vanmorgen nog heel wat bochten en bergwegen voordat we bij de brug naar de Peloponnesos waren.

Over de brug is een stuk autosnelweg met weinig verkeer en daarna pakken we een gewone 'rode' weg.

Het landschap is onaantrekkelijk. Je mag 60 km/uur maar iedereen rijdt 90.

Nou ja, daar valt aan te wennen.

De weg is tweebaans, maar als je langzamer dan 90 rijdt word je geacht half op de vluchtstrook te gaan rijden.

Zo wordt iedere gewone weg een vierbaans weg. Als dan ook de linksaf uitvoegstroken voor inhaalacties worden gebruikt, dan kan ik geen ander woord bedenken dan 'Gekkenhuis'.

Ik vind dit helemaal niks.

 

Bij Olympia kopen we een toegangskaartje voor de archeologische site. Toch fijn als je bij de gepensioneerden hoort. De toegangskaartjes waren met 6 euro maar half zo duur.

Het viel niet mee. Nergens naakte atleten die rondrennen met speren of met discussen lopen te gooien.

 

Als we verder gaan wreekt zich het gebrek aan een goede papieren kaart. Het overzicht ontbreekt. Als we in Megalopolis uiteindelijk een hotel hebben gevonden, gaan we eerst opzoek naar een winkel waar ze wegenkaarten verkopen.


Megalopolis - Gythion

2019-05-10

De route van vandaag ging langs de kust tot het uiterste puntje van de Peloponnesos. Mooie uitzichten, leuke plaatsjes en in het uiterste zuiden heel bijzondere woontorens en een architectuur die sterk doet denken aan het midden oosten. 

In Gythion vinden we een hotel aan de haven waar nog een kamer vrij is en we eten in een restaurantje enorme garnalen, en die zijn lekkkkeeerrrrrr.


2019-05-11

In de verte ligt een gestrand schip voor de kust. Dat was een mooie bestemming voor een wandeling. Uiteindelijk toch een afstand van dik 10km. Ijsje verdiend en bij de receptie een dag bijgetekend. Het is hier heerlijk.


rondje Gythion - Monemvasia

2019-05-12

Een mooie tocht gereden naar Monemvasia een oude ommuurde stad. Het was toeristisch maar erg gezellig. We waren niet de enigen op deze zondag die Monemvasia als uitje hadden gepland. Met bussen vol worden de toeristen aangevoerd, maar zoals gezegd, het was er ook wel erg gezellig.

Terug hebben we de binnendoor wegen gereden via de bergen. Prachtig! Door de sinaasappelplantages hebben we met plezier met open ramen gereden. Wat ruikt dat heerlijk.


Gythion - Korinthe

2019-05-13

Het verblijf in Gythion zit er op, maar we hadden er nog wel veel langer kunnen blijven. Wat een heerlijke plek.

De route door de bergen naar de kust was weer overweldigend. In plaats van de 'rode' reden we de 'gele' weg. De dorpen waren weer 'schilderachtig' zoals dat in de reisgidsen zo mooi heet en onderweg hebben we ook nog een kloostertje bezocht.

Op de 'rode' weg kwamen we regelmatig campers tegen. De 'gele' wegen zijn vanwege de beperkte ruimte in de dorpen voor campers - met uitzondering van VW busjes - niet te rijden.

 

De kustroute viel niet erg mee en dat gold ook voor ons reisdoel Nafplio. Het hotel was ingenomen door een bus schoolkinderen en de receptioniste beval ons aan om heel goed na te denken of we wel een kamer wilden. Dat zei genoeg. Bij een ander hotel zaten de bedel Roma bij de deur. Op straat, in de pizzeria, overal wemelde het van de opgeschoten schreeuwende schoolkinderen met daartussen de ongewassen bedelkinderen.

We hebben weer snel de stad verlaten en zijn 15 kilometer terug gereden naar een hotel aan de kust. We hebben nog maar net de auto geparkeerd of er komt een bus met, jawel, gillende brugklassers. Snel weer verder. We rijden dwars door de wijnvelden (helaas geen kamers} richting Korinthe waar we na een moeizame zoektocht een enigszins acceptabel hotel vinden. 


Korinthe - Delphi

2019-05-14

Bij de brug over het kanaal van Korinthe was het een drukte van jewelste. De bussen stonden rijen dik geparkeerd voor een fotomoment van de reizigers. Zwaaiende selfie sticks, zakken chips etende jeugd en bedelende Roma. Het was onplezierig druk.

Op Google maps had ik gezien dat er verderop een voetbrug moest zijn. Met de auto hebben we het kanaal gevolgd en zijn een stuk verderop een onverhard pad in gereden. Bingo!

Slechts een enkeling was ook op dit idee gekomen. Dit was genieten van de rust en grootsheid van het eind 19e eeuw gegraven kanaal.

 

Op het dashboard van de Yeti brandt een lampje dat aangeeft dat een koplamp kapot is. Als ik de auto start wordt mij zelfs verteld dat het mijn linker dimlicht is. Fantastisch die techniek, alleen jammer dat het vrijwel onmogelijk is om zelf een lampje - dat ik uiteraard bij mij heb - te vervangen.

Toen we een Skoda embleem ontwaarden hebben we ons direct bij de garage gemeld.

Gelijk werd een monteur van zijn werk gehaald en op het wisselen van de lamp gezet. Wat een rot klus!

We hebben met zijn allen lekker ongenuanceerd gekankerd op de moderne manier van bouwen, op Europa dat alleen goed is voor zakkenvullers en we waren het er over eens dat Ajax Amsterdam toch wel een heel beste voetbalclub is.

Na 15 minuten is de klus geklaard. De baas controleert nog even het oliepeil, en dat is uiteraard prima want dat houd ik zelf in de gaten.

Klap op de schouders en geen rekening. 

Niet nodig. 

"Ik kom in Amsterdam wel een keer koffie drinken".

Moet je in Nederland eens om komen. 15 euro loonkosten, 7 euro voor een lamp en dan de BTW er nog overheen. (Als je het daar al voor hebt).

 

Onderweg in het toeristische Arachova eten we langs de weg een heerlijke Moussaka. 

Aziaten rennen voorbij omdat ze de bus dreigen te missen, luidruchtige meisjes werken weer bussen met chips naar binnen en even luidruchtige jongens stuiteren met armen vol energiedrank richting hun bus. Het is schoolexcursie tijd.

Je kunt voor je portemonnee trouwens beter een halve liter wijn bestellen dan twee Cola light, maar dat terzijde.

 

We zitten op de toeristische route naar Delphi. Veel touringcars en regelmatig een camper.  

Delphi is druk en bij de hotels is nergens parkeerruimte. We zien een camping. Campers staan er in de rij bij de receptie voor een plekje. Het idee om er een hutje te huren laten we direct varen.

 

Wij rijden een paar kilometer door naar Itea. Dat is de bergen uit en aan zee. 

We boeken een kamer in hotel Trokadero. Mooi, modern, ruim en met een balkon dat uitzicht biedt op zee en bergen. Nu nog ergens een brood kopen want de buik zit nog vol met moussaka en we doen even rustig aan.


2019-05-15, bezoek aan de archeologische site van Delphi.

'Ze blijft maar kletsen', horen we een man tegen zijn vrouw zeggen. 

De vrouwelijke gids die de rondleiding doet neemt haar tijd en het echtpaar gaat verder. Later komen we ze weer tegen en ik hoor de man zeggen: 'We hebben nog maar 20 minuten, dan moeten we weer bij de bus zijn, we gaan maar terug'. Ze hadden graag meer tijd gehad, maar de bus moet verder. Erg! En dan hebben zij het nog gered tot het theater. 

Het is een komen en gaan van groepen uit de hele wereld. 

Veel schoolgroepen op excursie en oudere mensen die moeite hebben om de berg op te lopen.

Die laatsten zitten hijgend op een muurtje en vinden het lange praten van hun gids wel goed.

De reisbegeleidster die apart staat vertelt mij desgevraagd dat voor het bezoek 45 minuten staat gepland.

Wij hebben er 2 uur doorgebracht en daarna nog een uur in het museum.

We hebben genoten.


Itea - Kastraki

2019-05-16

Over vandaag is niets te melden behalve dat het 21 graden is en we een stukje naar het noorden zijn opgeschoven. We hebben weer een kamer geboekt in Kastraki, dit keer met uitzicht op de Meteora bergen.


Rondje zuidelijk Pindos gebergte

2019-05-17

Na een rustig begin van de dag zijn we op pad gegaan opzoek naar een oud klooster in de bergen. Prachtige route door de zuidelijke Pindos. Super mooi. Door het hoogteverschil zakt de temperatuur van 20 naar 15 graden. Het oude klooster blijkt niet meer te bestaan. Er voor in de plaats staat een betonnen gebouw beplakt met steenstrips.

Het dorp is vrijwel uitgestorven op een café houder na. "Koffie?", vraagt hij. Waarom ook niet en dus drinken we een koffie en krijgen er een flink stuk Turks fruit bij. Hij komt er gezellig bijzitten, maar omdat hij niets anders dan Grieks spreekt is van een gesprek nauwelijks sprake. We begrijpen dat in de zomer - als het in de vlakte erg warm is - de mensen hier naar toe komen. Nu is er vrijwel niemand.

Enfin, toch even lekker gezeten en toen Els haar portemonnee trok wilde de man van geen betalen weten.

Op de terugweg via een andere route wederom de meest mooie kalender landschappen. Maar er hing ander weer rond de bergtoppen en niet veel later was het nog slechts 11 graden en regende het.

Op de hele route van ca 130 km hebben we slechts heel af en toe een locale auto gezien en één keer een groepje van 3 motorrijders. Je kunt dus gerust stellen dat het erg rustig was op de weg.

Terug in de vlakte bij Meteora was het weer droog en vloog de temperatuur binnen enkele kilometers omhoog van 15 naar een heerlijke 25 graden. Het zal mij benieuwen of het mooi weer blijft, het is erg dreigend boven de bergen. 

 

>> Het is droog gebleven en de wolken zijn verdwenen. 's Avonds bij het restaurant verbazen we ons over de vertaling op de menulijst en genieten van het licht van de ondergaande zon.


Kastraki - Ioannina

2019-05-18

Vandaag door het noordelijke Pindos gebergte gereden. Het was niet zo'n spectaculaire dag.

Misschien kwam dat omdat we op een 'rode' weg hebben gereden, maar ook de bergen waren anders. 

Veel leisteen en veel minder groen. Geen bloeiende bomen of bloeiende brem en dat was in de zuidelijke Pindos wel het geval.

Onderweg achter een koningspage (vlinder) aangerend om die te fotograferen. Een traditioneel stenen dorp dat op een bordje langs de weg stond aangegeven viel erg tegen. Die 8 km hadden we ons kunnen besparen.

De Ottomaanse brug bij Konitsa was enorm, dat vergoedde weer veel. Mogelijk maakte deze brug deel uit van de zijderoute tussen Italië en China. Dat moet ik nog eens nakijken.

Daarna was het zoeken naar de Vicos of Bicos kloof. Een richtingbord onderweg had net als veel andere borden als schietschijf gediend, maar nu van beide zijden. 

De weg was af en toe over stukken behoorlijk verzakt en dat er zo nu en dan stenen of rotsblokken op de weg liggen was ook al niets bijzonders meer.

De kloof zelf was indrukwekkend en ter plaatse hebben we de taverne eer aangedaan en er een grote kop kippensoep gegeten.

Een hotel vonden we uiteindelijk in Ioannina. Het ziet er mooi uit maar het internet is een knipperlicht. De wijk om het hotel is voornamelijk dichtgeplakt met kranten. Morgen snel weer verder.


2019-05-19

Man oh man wat was het vanmorgen een drukte bij het ontbijt. De hele afdeling Griekenland van de plattelandsvrouwenvereniging leek wel aanwezig. En maar kwetteren. 

Het was erg krap en de vrouwen meest erg rond, veel bewegingsruimte was er dus niet.

 

Els stelde voor om vandaag  op zoek te gaan naar de oude stenen bruggen. Ze wist dat ik die wel graag wilde zien. De bruggen hebben we gevonden. Heel veel zelfs. Zo zie je veel van het land. Erg mooi.

Omdat de route gisteren niet echt is meegevallen stelde Els na de bruggen voor om terug te rijden naar Konitsa om van daaruit toch een stuk van de bergweg te gaan rijden.

Nou, dat wilde ik graag.

De weg ging kilometerslang flink omhoog maar was goed te rijden. De uitzichten waren fantastisch. Een enorm bergmassief met sneeuw op de toppen. Dat werd dus om de paar meter stoppen om nog meer foto's te maken. 

Ook hier waren weer hele stukken weg verdwenen en was het raadzaam om niet te dicht langs de vangrail te rijden. Bij een bocht en een smalle brug kwam een hoge camper tegemoet. Passeren ging niet want hij bleef een eind van de kant. Eigenlijk had hij gewild dat ik achteruit terug over de brug zou rijden maar er was ruimte genoeg. Ik wenkte dat hij opzij moest en hij wees omhoog naar de takken. Toen ik zei dat hij ook in de hoogte nog ruimte zat had ging hij eindelijk opzij.

Wat een ellende om zo met je stoere hoge 4x4 camper te moeten rijden. (Later zagen we de camper geparkeerd staan in de stad en de bestuurder (65+) zat met zijn prinsesje (40-) op een terrasje.

 

Na het bergdorp Elefthero werd de weg erg smal en het uitzicht minder. Het was al laat en het leek beter om te keren en in Konitsa een hotel te zoeken dan om nog een paar uur door te rijden.

Terug in het smalle bergdorp kwam een locale bus tegemoet.

Oeps.

Dat werd dus een heel eind achteruit door het dorp met al zijn bochten tot er voldoende passeerruimte was.

 

In Konitsa zijn we eerst gaan eten. We treffen een restaurant dat nu eens niet alleen souvlaki en moussaka op het menu heeft. Het leek meer op een Turkse lokantasi met bakken eten waar je uit kunt kiezen.

De presentatie op Els haar bord was even schrikken, maar het was heerlijk gekruide gehakt en het was allemaal heel erg lekker.

 

Het beoogde *** hotel in Konitsa had de verkeerde uitstraling (vluchtelingen opvang) en daarom zijn we naar het **** alternatief gegaan. Dat was een goede beslissing en zelfs de prijs viel reuze mee. Mensen wat mooi en wat een super uitzicht. Maar wat moet je nou met een jacuzzi als je alleen maar lekker wilt douchen?

 

De receptioniste leek wel blij dat er eindelijk iemand kwam. Ze sprak perfect Engels en we kregen een stapel brochures over de omgeving en een uitgebreide toelichting over alles wat er te doen en te zien is. 

Volgens de receptioniste heeft het de afgelopen tijd erg veel geregend, daarom ziet alles er nu mooi fris groen uit. Een wandeling naar het klooster schijnt heel mooi te zijn dus als het morgen mooi weer is....


2019-05-20

Heerlijk geslapen en vanmorgen ontbeten met een prachtig uitzicht op Konitsa en omgeving. De dame die het ontbijt verzorgde bleef maar lekkere dingen brengen en zo iemand wil je niet teleurstellen. Na het ontbijt dus eerst een uur bijkomen en daarna vertrokken voor een prachtige wandeling door de kloof van de Aoos met als eindpunt het klooster van Stomio. Veel klimmen, zon, en een beetje regen. Het klooster was niet veel aan maar het uitzicht naar beneden was spectaculair. Wat een enorme kloof met helemaal in de diepte de rivier en veel stroomversnellingen. Alles bij elkaar liepen we ruim 10 kilometer en hebben daar vanwege de zwaarte dik 3 uur over gedaan.


Konitsa - Gjirokaster (Albanië)

2019-05-21

Ik zeg "Mire muntjes" wat volgens mij goedendag betekent.

De juffrouw van de receptie kijkt mij aan en zegt: "Miren dita", het is nu middag. Mire muntjes is goede morgen.

Okay, okay, zo leer ik alle dagen iets.

Ze heeft nog kamers vrij en laat die zien.

De trapopgang is oostblok ten voeten uit, maar de kamer is prima. Mooi zitgedeelte en een aparte slaapkamer.

 

We zijn vanmorgen naar de grens met Albanië gereden. Het afscheid was met pijn in ons hart, een hotel met zo'n mooi uitzicht en zo'n geweldige verzorging tref je nergens.

Niets te klagen?  ....: nou ja, douchen in een bad is al niet geweldig maar douchen in een jacuzzi is helemaal waardeloos. De wateraansluitingen van dat bubble bad waren kennelijk ook niet je dat, want het water stroomde rijkelijk over de vloer. Met handdoeken hebben we dammetjes gemaakt zodat het water niet de slaapkamer in kwam maar richting het putje stroomde.

 

Bij de Grieks/Albanese grens hadden we niemand voor ons en de beambten waren vriendelijk.

We hebben de klok weer een uur terug gezet en even verder zijn we afgeslagen richting 'Het blauwe oog' (Syri i Kaltër) en de kustplaats Ksamil in het nationaal park Butrint.

De rit ging over de bergen en was heftig. Regelmatig campers. Niet prettig als die voor je rijden. Ze zijn nogal voorzichtig wat ook wel moet want de lokale bestuurders hebben een nogal creatief gebruik van de weg. Zo'n witte vlek de hele tijd voor je is niks en dus als dat kon de Yeti maar even de sporen gegeven en er langs geblazen. 

Het blauwe oog was erg mooi en ook de omgeving. Per seconde komt hier zo'n 7 m3 water uit een ondergrondse bron. Héél bijzonder.

Na dit natuur fenomeen - waar we overigens bijna voorbij reden - verder bergaf naar Ksamil.

Die stad was niets voor ons. Veel hotels en restaurants zaten dicht, veel werkzaamheden en totaal geen sfeer.

Omgekeerd en teruggereden. Nu naar Sarandë, een grote badplaats in de hoop op beter.

Véééééél hotels, vééééél nog niet open, barretjes, eterijen, Porsche Panamera's, Mercedes AMG;  horror! Hoe kom ik hier weg. 

Er is maar één weg en die gaat terug door de bergen. De optie van de kustweg hebben we laten vervallen.

Ik rij anticiperend, Albanezen daarentegen met het pedaal op de vloer. 

Iedere bocht in de bergweg is het weer afwachten of er een idioot op jou weghelft zit.

Afgeslagen naar Gjirokastër. Dit hebben we in het verleden laten liggen omdat er geen camping is. Zonder caravan rijdt toch wel een stuk makkelijker. 

Het hotel staat aan een plein, de mensen zijn aardig en de Albanese wijn is prima. We vinden het leuk.

En het internet...... super!


2019-05-22

Google maps zei dat het maar 88km was naar Çorovode. "Dat is te doen", dacht ik. Wel gek dat ze Çorovode niet op de borden aangeven.

Het begin naar Tepelene en daarna naar Kelcyre was geen probleem, nou ja, soms wat smal en de Pepsi auto was nogal traag. Inhalen was dus niet mogelijk.

Na het asfalt volgt rechtsaf de onverharde weg. In de eerste versnelling rij ik van gat naar gat. Kansloos en dus na een tijdje omgekeerd.

Een andere onverharde weg gaat een Nationaal Park in. Ook kansloos. Dit is wandel gebied.

We rijden de andere kant op. In Ballaban stopt het asfalt en gaat het onverhard verder. Dat kennen we. We hebben dezelfde weg vanaf Berat al eens geprobeerd en zijn na een half uur omgekeerd. Een chauffeur van een bestelwagentje stopt als hij ons ziet staan en maakt een op en neer beweging met zijn hand als ik vraag of je van hier naar Çorovode kunt.  Hij lacht erbij. Kansloos!

 

Een derde weg is verhard, dat wil zeggen, overwegend verhard. Toch even proberen.

Veel klimmen en bochten tot de weg ineens heel smerig wordt. Om de bocht is een schapenhouderij en we treffen het dat de schapen worden geschoren. 

Het proces is vrij simpel; schaap bij zijn achterpoot pakken en naar je toe halen. Vervolgens bij zijn 'jas' grijpen en op zijn zij leggen. Knippen maar, met de hand natuurlijk en rap! Voor je het weet ligt er een dik pak wol naast het schaap en wordt de volgende bij zijn achterpoten gepakt.

De weg wordt een gatenkaas en het is tijd om om te keren.

We geven het op. Je komt met de auto die bergrug gewoon niet over.

 

Akkers met diverse graan gewassen en hele velden met klaprozen. Een boer is bezig om met een paard en een handploeg de akker te ploegen. Twee andere mensen laten steeds een zaadje in de voren vallen. Het is stil en je hoort overal vogels. Erg mooi. Paardjes staan gezadeld aan een touw bij een boom.

In Gjirokaster doen we een kasteelbezoek maar hebben het gauw gezien. 

We eindigen de dag met een koud biertje op het plein voor het hotel. Heerlijk.


Gjirokaster - Farma Sotira Resort 

2019-05-23

Vandaag gaan we naar Korcë en het daar in de buurt gelegen plaatsje Voskopojë. Er is daar een heel oud kerkje dat van buiten als zodanig niet te herkennen is maar van binnen prachtig is beschilderd.

Tot zover het plan.

We rijden naar Tepelenë, gaan daar de brug over naar Kelcyrë en slaan vervolgens rechts af naar Përmet.

Op Google maps is nog de oude asfalt weg te zien maar nu ligt er een vernieuwde weg. Het is rustig op straat en we rijden heerlijk.

Foto's gemaakt bij een weg monumentje met een herder in het land en van de geweldige uitzichten.

Na Tepelenë is het nieuwe asfalt op, maar het oude is goed genoeg. Wel een beetje meer oppassen op gaten en kuilen maar verder goed te doen.

De weg gaat flink omhoog en de afgrond naast de weg wordt steeds dieper. De weg wordt ook steeds smaller.

Dan wijzen de borden bij Çarshove naar links als we naar Korcë willen.

We weten dat de weg rechts via Tre Urat (grens met Griekenland) van goede kwaliteit is, maar volgen toch de borden. Je wil het niet altijd beter willen weten tenslotte.

Mensen lief wat werd de weg slecht.

Jaren geleden hebben we hem al eens gereden met de caravan aan de haak. Toen kon je af en toe nog 40 km/uur rijden maar nu.......

De 2e versnelling werd mijn beste vriend en de snelheid lag tussen de 8 en 20 km/uur. Zo erg is de weg in de afgelopen jaren verslechterd. De twee motorrijders die we tegenkwamen zaten helemaal strak op hun fiets.

Hier kun je geen moment verslappen.

 

Na het stadje Leskovik buigen we naar links en de weg wordt iets beter. Om half twee komen we langs de camping waar we al eerder hebben gestaan. Toch even kijken.

Ze hebben er mooie houten blokhutten gebouwd. Twee slaapkamers, badkamer, halletje/zitgedeelte, mooi! Alles geurt nog naar nieuw grenenhout. Voor 25 euro per nacht incl ontbijt kunnen we geen nee zeggen en boeken een blokhut.

De middag eten we een salade bij de forellenvijver en brengen de rest van de tijd genoeglijk keuvelend door met een Duits echtpaar. Korcë en Voskopojë kunnen nog wel even wachten.


Farma Sotira - Pogradec

2019-05-24

Het ontbijt zat bij de prijs; dikke plakken brood, geen bakje maar een bord vol jam, twee gebakken eieren en drie plakken zoute kaas. Nou ja, we doen het er wel mee.

Rustig gereden. Onderweg een monument ter gedachtenis aan de strijd van de partizanen tegen de Duitsers die in juli 1943 heel veel levens heeft gekost en af en toe uitzicht op besneeuwde bergen. Onze eerste bestemming is Voskopojë.

Dat viel niet mee. Gelukkig was er één kerkje waar we in konden en waar muurschilderingen waren, maar de rest....  Fotograferen niet toegestaan.

Koers gezet naar Korcë. Het centrum van Korcë is enorm gemoderniseerd en ziet er goed uit. Het oude centrum was een plein geworden met veel terrassen, barretjes en eterijen. Het begon ook te regenen.

Snel naar een supermarkt want we zijn door onze water voorraad heen en regen is een goed moment voor een supermarkt bezoek. Als we afrekenen komt de hemel naar beneden. Hagel en regen en iedereen blijft binnen.

 

Als het bijna droog is snellen we naar de auto. Ons volgende doel is Pogradec aan het meer van Ohrid. Daar checken we in in een 5 sterren hotel. Het is min of meer per ongeluk. De receptie had net zo goed van een hostel kunnen zijn maar voor drie tientjes konden we een kamer krijgen met uitzicht op het meer. Dat hebben we gedaan.

Vijf sterren wil hier zeggen dat de kamer klein is, de badkamer krap met een deur die niet dicht kan en internet dat alleen werkt bij de bar. Nou ja, ik ben moe. Afgelopen nacht voelde ik in de blokhut steeds overal gekriebel. Onzin natuurlijk, het bed was goed en het dekbed heerlijk maar ik ben niet uitgerust.


Pogradec - Krujë

2019-05-25

De camper kwam in de stad omhoog en de bus ging naar beneden. Allebei wachten wie er achteruit zou gaan want passeren in de bocht kon je wel vergeten. Voor ons stond een auto en daarna kwam wij. We hielden wat ruimte.

Een Albanees had geen zin om te wachten en dook er langs. Bam, vol op de rem. Hij had de camper even over het hoofd gezien en creëerde zo een complete verstopping. Zo verloopt het verkeer hier ongeveer. Onderweg auto's die bussen en vrachtwagens inhalen in de bocht. Nul uitzicht, gewoon gaan. Volslagen gestoord!

Tirana was zo ongeveer het toppunt van wat ik ooit heb meegemaakt. Drukken, opzij duwen, bumperkleven en als er een gaatje is als een debiel op het gas. Dat ik het er zonder schade heb afgebracht is een wonder. 

Tot zover de reden dat ik nu even zit bij te komen.

 

De route naar Elbassan ging voornamelijk constant naar beneden. Veel verkeer en niets om naar terug te verlangen, maar er zijn geen andere wegen dus je moet wel.

Bij een hangbrug waar we ooit naartoe zijn gelopen weer even de wandeling gemaakt. Heerlijk, maar we zagen ook hoe de vuilnis in de rivier wordt gedumpt. Erg!

Van Elbassan naar Tirana kozen we voor de weg door de bergen in plaats van de nieuwe snelweg. Dat was een goede keuze. Er was vrijwel geen verkeer, wat een zegen. Tijdens een koffiestop drie motorrijders gefilmd. Eerder zagen we ook twee liefhebbers op oude Yamaha éénpitters. Ze reden erg langzaam en ik had het met ze te doen. Dit verkeer is een ramp, maar hier in de bergen is het rustig.

De weg gaat over bergkammen met enorme uitzichten. Een fietsvakantie organisatie heeft hier haar route en een grote groep fietsers werkte zich omhoog. Sommigen waren van het type 'Och dat lijkt me wel eens leuk, fietsen in Albanië', zonder te weten wat fietsen in de bergen eigenlijk inhoudt. Of ze ook van de omgeving hebben kunnen genieten weet ik niet. De weg omhoog was eindeloos lang. Ze zullen straks thuis wel grote verhalen hebben maar nu zaten ze met een wazige blik op het asfalt te zweten en af te zien.

De temperatuur daalde van 26 naar 17 graden wat redelijk aangeeft dat de weg flink omhoog ging. 

 

In Krujë hebben we een super hotelkamer aan het begin van de 'oude markt' met mooi uitzicht, een enorme tv en een enorme badkamer. We kunnen naast elkaar zitten in de jacuzzi en naast het bed is een enorme spiegel.

Waar dat voor is.... ? 

In de oude bazaar hebben we heerlijk gegeten, de zon schijnt en het internet is perfect. Kortom we hebben niets te klagen.


2019-05-26

Rustig aan, het is zondag.

Els haar horloge is gestopt en dat is erg onhandig. Even verderop in een winkeltje konden ze de batterij vervangen. De rekening is 200 lek, zeg maar 1,60 euro. Els wist niet wat ze hoorde, normaal is ze 10 euro kwijt.

 

We hebben geprobeerd de bosweg weer te vinden die we 4 jaar geleden reden maar op het hoogste punt waar verhard in onverhard moest overgaan herkenden we niets meer. Er is een geasfalteerde parkeerplaats met uitzichtpunt en de boswegen zijn afgezet of onberijdbaar. Het uitzicht was overigens fenomenaal. Hebben we toch een andere weg gereden????

 

Daarna zijn we richting Burrel gereden. Die weg gaat door een prachtige kloof. Het is zondag en er zijn veel auto's op de weg. De stad Fuje Krujë was een ramp om doorheen te rijden en op de bergweg langs het stuwmeer kreeg ik weer schoon genoeg van de rijstijl van de Albanezen. Prima mensen, maar eenmaal in een auto zijn ze helemaal gestoord. Stikvervelend en het weer zat met wat regen ook niet mee. 

We reden een deel van de kloof en keerden halverwege weer om.

 

Terug in Krujë zijn we naar het kasteel gegaan. Vrije toegang vandaag. Dat verbeterde de slechte stemming. 

Veel schilderingen en beeldhouwwerken van de lokale held Skanderberg. Alles keurig verzorgd.

Daarna naar het etnografisch museum gegaan en ook daar vandaag gratis toegang.

Dit museum was mooi met veel oude gebruiksvoorwerpen en mooie kostuums. Er was zelfs een soort volmolen, een olijfoliemolen, stampers om granen te pellen, etc. Alles in een mooi oud gebouw uit halverwege de 18e eeuw. We hadden het rijk alleen; ik ontmoet eigenlijk nooit iemand die naar een etnografische museum gaat. Jammer, het was de moeite waard.

Daarna zijn we gaan eten en zijn op het terras blijven zitten met nog een glas wijn. Toen dit op was kwam de eigenaar nog met een glas cognac van de zaak. Het kon niet op. Kortom het was gezellig, leuk, lekker en ontspannend. 

Na gisteren kregen we vandaag een tweede overlijdens bericht te verwerken. Dat was even minder.

Bij elkaar genomen was het eigenlijk een heel rare dag en wat de Albanezen betreft: reuze aardig en behulpzaam, maar zet ze niet in een auto want dan krijgen ze een waas voor hun ogen raken volledig gestoord..


Krujë - Kukës

2019-05-27

Regen heeft als voordeel dat onverharde stukken nu niet meer stuiven. De regen heeft overigens niet lang geduurd. Wel bleef het vandaag erg lang grauw.

We zijn naar Burrel gereden en vandaar naar Peshkopi. De weg was niet best zal ik maar zeggen. Veel gaten en forse weg verzakkingen.

Wat nergens staat vermeld is dat vanaf Burrel de weg onderhanden wordt genomen. Kilometers lang is links, rechts of over de hele breedte het asfalt weggefreesd. Wat overblijft is een onverharde, stuk gereden aardebaan met modderpoelen. De auto veranderde totaal van kleur.

In Bulqize is een nieuwe weg aangelegd. Je ziet het verkeer er op rijden, maar nergens staat hoe je er op kan komen. Raar! Bulqize is trouwens een erg onaantrekkelijke stad. Nadat ik een doodlopende weg in was gereden en weer terug kwam, was er een man die zei dat ik om de school moest rijden. Zo kwam je voorbij de stad. Dank u wel meneer.

Er is ooit een chroom mijn geweest en we zien grote omdijkte gebieden waar slib werd geloosd. Wie weet hoe groot de vervuiling hier is.

 

In Peshkopi was het trouwens ook even zoeken. Wegwijzers zijn nog niet overal gemeengoed en de navigatie laat je hopeloos vast rijden. Heerlijk dat we niets aan de haak hebben.

Het was druk op straat en we herkenden de winkel waar we 4 jaar geleden eens boodschappen hebben gedaan. De hele stad is trouwens erg veel drukker geworden. Stoppen en parkeren is er niet bij, tenzij je Albanees bent. Die parkeren net waar het uitkomt, al is het op een rotonde.

 

De bergweg van Peshkopi naar Kukës kende erg steile hellingen en weinig verkeer. Het wegdek was over het algemeen goed te noemen. Lekker rijden maar wel erg oppassen want soms is de weg zomaar een eind verzakt. 

Als er een plekje is waar het van de berg stroomt, pak ik de spons en maak de auto weer toonbaar. Zo komen we keurig gepoetst in Kukës waar we een kamer boeken in hotel Amerika, een islamitische tent waar het geurt naar geroosterd lamsvlees, maar waar het restaurant pas open is om 8 uur want tja, het is Ramazan.


Kukës - Podgorica (Montenegro)

2019-05-28

Wat was dat een hevig onweer vannacht. Het erge is dat de stroom regelmatig uitviel en als de spanning terug kwam begon de airco te piepen en de verlichting die werkt met sensoren ging steeds een tijdje aan. Geen rustige nacht dus.

Het vertrek uit Kukës was ook moeizaam. Nergens een richting bord naar Pukë of Fushë Arrez, alleen naar de snelweg maar dat wilden we niet. Enfin, na ruim een half uur proberen hadden we de goede weg te pakken.

Prachtige route door de bergen met heel veel bochten en heel weinig verkeer. Jammer genoeg wat laag hangende bewolking dus geen zicht op besneeuwde bergen.

Garmin snapte helemaal niets. Die wilde zelfs nog 75km omrijden toen we Shkoder al in reden.

Bij de grens met Montenegro terugkijkend zagen we alleen donker weer. Als mijn informatie klopt wordt o.a. hier binnenkort de nieuwe 'We zijn er bijna' opgenomen. Het is te hopen dat het weer dan beter is, want een excursie naar o.a. Teth is met dit weer geen optie.


Podgorica - Trebinje (Bosnië en Herzegovina)

2019-05-29

Het weerbericht op de televisie voorspelde overal in Montenegro regen. Helaas kregen ze gelijk.

Af en toe klaarde het wat op maar er waren ook momenten dat we recht de wolken in reden.

Vrijwel direct na Podgorica begint de kloof met de Morača, een af en toe wild stromende rivier.

Daar waar het kon stopten touringcars om de reizigers een fotomoment te gunnen.

Wij stopten wat vaker. De regen zorgde voor wilde stroomversnellingen en het lange gras voor een natte broek en natte schoenen. Onderweg werd aan een nieuwe brug gebouwd met hoge pijlers. Indrukwekkend om te zien.

Verder langs de Tara naar Zabljak met als decor het besneeuwde Durmitor massief, maar daar was nu niet veel van te zien. Erger is dat het landschap ernstig wordt verziekt door de ongebreidelde bouw van vakantiehuisjes.

Het barstte er van en overal waar je keek werd nog meer gebouwd. Voor ons een reden om de stad links te laten liggen. Jammer, jammer, jammer.

 

Na Zabljak en het slechte weer in het binnenland besluiten we weer richting de kust te gaan. Eerst naar Nikšić en vandaar naar de grens met Bosnië. Oeps, ook hier wordt aan de weg gebouwd, een meer jaren project, dat was ik even vergeten. Lang oponthoud is het gevolg en daarna volgt filerijden over een aardebaan met kilometers bagger en kuilen.

Bij de grens klaart het op en richting Trebinje krijgt de dag zelfs een gouden randje. De bergen en omgeving spiegelen in het water van de Trebišnjica.

Hotels in het centrum zitten vol maar we vinden een kamer in een hotel aan de rand van het centrum. Het is groot, van binnen keurig gemoderniseerd maar ook een beetje oud hier en daar.

Het zou met niet verbazen als het ooit 'Hotel Moskou' heeft geheten of zo.


Trebinje - Capljina

2019-05-30

Vanmorgen zijn we eerst naar het klooster van Tvrdos met zijn 16e eeuwse schilderingen gegaan en onderweg heb ik nog enkele foto's gemaakt van een noria. Wat staat het water in de rivier ontzettend hoog.

Vervolgens omgekeerd en koers gezet naar Dubrovnik.

Heerlijk rondgelopen en een nieuwe kaart van Kroatië gekocht. Het waren niet de aantallen toeristen die ons verbaasden maar meer de prijzen die in twee jaar tijd wel verdubbeld leken.

Eén bolletje ijs: 2 euro! Een wandeling over de muur: 200 kuna oftewel 27 euro!!!!! Per persoon!

Wij vonden een paar jaar geleden 14 euro al een bak geld. Het schrikt de toeristen niet af want het is druk op de muur.

Naar Neum gereden en daar een sandwich gegeten met uitzicht op de 'camper trail'. Het was één grote optocht van bussen en campers richting Dubrovnik en Mostar. Zo waar reed er ook nog iemand met een caravan. Een unicum.

Na een prima sandwich in Neum zijn we afgeslagen naar Stolac en reden door eindeloos onbewoond en bergachtig landschap. De weg was bochtig en net breed genoeg voor een auto. 

In Stolac geen hotels, dat had ik niet verwacht. De camping waar we twee maal stonden was leeg en ook hier  stond de rivier vol tot aan de boorden wat op zich weer prachtige watervallen opleverde bij de watermolens.

Van Stolac naar Capljina ging over een brede doorgaande weg dus dat was zo gepiept. 4 km buiten de stad hebben we een kamer gevonden.

Hier niet ver vandaan zijn grote watervallen en de bedevaartplaats Medugorje waar Maria ooit is verschenen. En dan is er nog het nodige natuurschoon. Ondanks de slechte voorspellingen is het weer vandaag erg meegevallen. Een enkele spetter maar verder: heerlijk weer. Hopelijk morgen weer zo'n dag.


Capljina - Livno

2019-05-31

Eerst naar het 'Buna Kanaal' en een serie watervallen die in de Neretva stroomt. Door de extreem hoge waterstanden was er van watervallen geen sprake meer. Heel indrukwekkend zoals het water met hoge snelheid onder de brug door stroomt. De overheid wil hier allemaal dammen bouwen om stroom op te wekken. Een filmploeg maakt opnamen. Er is grote bezorgdheid over de aantasting van de natuur en het verdwijnen van de laatste nog echte wilde rivieren in de Balkan.

De volgende stop is Medugorje. Hier zijn meerdere verschijningen van Maria geweest en derhalve  komen er veel bedevaartgangers. De kerk zit vol en er wordt een dienst gehouden. Buiten hangen luidsprekers en staan banken voor diegenen die niet meer naar binnen konden.

Uiteraard waren er ook weer heel veel souvenir winkels. We hebben er onze tijd genomen.

De derde stop was de Kravica waterval. Ook hier extreem hoog water. De watervallen zorgden voor hele wolken waterspatten die over de paden waaiden. In een brochure die we kregen stond de Koćuša waterval vermeld. Dat werd onze vierde stop vandaag. Ook hier weer kolkend water alleen de toeristen ontbraken. Lekker rustig dus.

Daarna nog wat door het land gereden en een hotel gezocht en gevonden in Tomislavgrad. Het hotel was oud en dat was te ruiken. Geen wonder dat de deur uitnodigend open stond.

Doorgereden naar Livno en een kamer geboekt in een twee jaar oud en modern hotel. Iets duurder maar veeeeeel beter en met razendsnel internet. Alle weerberichten ten spijt hadden we vandaag een uitgelezen mooie zonnige dag. 


Livno - Ostrozac

2019-06-01

Wat hadden we een heerlijk hotel. Mooie kamer, perfecte bedden, flitsend internet, mooi restaurant, rustig, helemaal top. Alleen de omgeving; op een bedrijventerrein naast het tankstation en tegenover een discounter zul je nooit een 10 scoren.

 

Na het ontbijt vertrokken we naar het Nationaal Park Una en de volgende waterval op de lijst. Onderweg stonden grote delen van het land blank vanwege de vele regen en ook vandaag moesten regelmatig de ruitenwissers aan het werk.

Onderweg hele stukken met stuk geschoten en leegstaande gebouwen. Gaten in het land leken op bomkraters en verderop hingen waarschuwingsbordjes voor landmijnen.

In een uitgestrekt en uitgestorven gebied liepen in de regen aan de kleding te zien groepjes Afghanen.

Op zo'n moment in het kapotgeschoten landschap komen de wereldproblemen wel heel dichtbij.

In Bihac zagen we terreinen met vellen plastic waar asielzoekers in de modder onder probeerden te schuilen. Ook in de berm van de spoorlijn groepjes hurkende asielzoekers. Schrijnend!

Ik moest denken aan de vakantiegangers die naar Polen gaan en daar Auschwitz bezoeken om het hoofd te schudden over wat zich 70 jaar geleden heeft afgespeeld. Zullen er later mensen zijn die zich zullen verbazen over de tragedie die zich nu afspeelt.

 

De watervallen waren stuk voor stuk de moeite waard. We hebben er zelfs nog een molentje bezocht waar kleden konden worden gewassen. Een jongeman gaf heel professioneel een prima uitleg en demonstreerde de werking. Klasse!

 

De hotels in Bihac waren niet wat we zochten en het hotel dat de toets de kritiek wel kon doorstaan rekende een bedrag dat ver boven ons budget ligt. Gauw weg.

Een eind buiten de stad hebben we meer geluk. Prima gegeten, mooie kamer, alleen dat internet ......


Ostrozac - Postojna (Slovenië)

2019-06-02

Overal rode en oranje lichtpuntjes, in de tv, in de airco, in de brandmelder, in de lichtknopjes naast het bed, maar het ergste van alles is de noodverlichting bij de deur. Die straalt een bundel groen licht de kamer in waardoor het 's nachts niet meer donker wordt.

De badkamer is mooi, maar de riolering meurt er op los, wat een stank. Gauw naar het restaurant voor ontbijt. Boter uit de vriezer (keihard) en geen bestek. Sukkelmans van de bediening is onverschillig en spreekt geen Engels, wat een verschil met het personeel van gisteren. Snel naar de receptie, uitchecken en wegwezen, maar als we willen vertrekken is er niemand om te betalen. Je houdt het toch niet voor mogelijk.

Enfin een uur later zijn we op weg. 

Eerst naar Kuterovo in Kroatië, daar is een beren opvang centrum. Het is zondag en voor veel mensen is het een uitje om er heen te gaan. Allemaal vrijwilligers en alles prima verzorgd. Een donatie wordt op prijs gesteld en dat voldoen we graag. Vervolgens door het Nationaal Park Velebit naar de Adriatische kust. De temperatuur loopt zomaar op naar 27 graden.

In Dramalj hebben we kennissen (heel verre bloedverwanten) bezocht. Even gezellig gekletst. Het is hier vandaag de eerste dag mooi weer hoorden we.

Na Dramalj richting Rijeka en daarna door richting Postojna waar we een kamer boeken in een hotel. De prijs is wel even wennen, maar de Balkan was bij vlagen ook wel heel erg goedkoop. De goedkopere hotels die we onderweg bekeken (nou ja, zoveel scheelde het niet) waren flink uitgewoond. Bovendien zijn we erg moe. 


Postojna - Übersee in Duitsland

2019-06-03

Vandaag willen we niet zoals gisteren weer laat bij een hotel aankomen. Om 3 uur gaan we in Oostenrijk dus opzoek naar een hotel.

Nou, dat was een afknapper. De een heeft Ruhetag en werkt niet, de tweede hetzelfde, de derde en de vierde openen hun deuren pas om 5 uur, en de volgende vraagt doodleuk 100 euro voor een kamer zonder uitzicht en boven de bar. Staat het je niet aan dan kun je vertrekken. 

De stadjes zijn leuk hoor, maar we hebben er schoon genoeg van. Zoek het maar uit Oostenrijk, we rijden wel door naar Duitsland.

Voor de grens staan we lang in een file wegens wegwerkzaamheden en na de grens doen we dit nog eens dunnetjes over. Bij elkaar dik 3 uur hebben we bij een buitentemperatuur van 31 graden voortgesukkeld in een reuze opstopping. Wat ben ik blij met onze airco.

Als we eindelijk weer kunnen rijden gaan we de snelweg af. Bij de Mac Donalds maken we gebruik van de free wifi om onze navigatiekaart bij te werken.

Het is al na half negen als we een kamer in een pension in Übersee am Chiemsee vinden, een afgelegen plek ergens achter een dorp, maar heel erg leuk en oer 'Gemütlich'.

Eerst lekker samen met twee andere gasten een fles bier gedronken en zitten bijkletsen. Het is heerlijk weer en we komen weer een beetje bij. Eigenlijk hadden we de afgelopen weken helemaal niet zo ver hoeven rijden, Beieren was ver genoeg geweest.

- Op de bergen ligt nog veel sneeuw,

- De Tauern autoweg was 12 euro en het snelweg vignet 9,20 euro,

- Een broodje van niks met een worstje van niks kost bij een tankstation 4,50 euro, (hebben we dus niet gedaan)


Übersee - Zaandam

2019-06-04

Te midden van een gigantische onweersbui zijn we net thuisgekomen. De reis zit er op.

Helaas was de kamer in Beieren maar 1 nacht beschikbaar want anders waren we beslist nog een nachtje gebleven. Het was er op en top Duits, Gemütlich, prima bedden en een ontbijt zoals ze alleen in Duitsland voor je kunnen neerzetten. Helemaal top!

De snelweg ging goed. Af en toe wat langzaam rijden maar dat is normaal.

Hier bevindt zich het hart van de Duitse autoindustrie en een volledig gecamoufleerde auto kwam voorbij racen. Toen ik mijn fototoestel had gepakt was de auto nog nauwelijks te zien. Toch maar een foto gemaakt om thuis uit te vergroten.

Toen we in de buurt van Würzburg kwamen sloten we aan bij een reuze opstopping van tientallen kilometers. Wat een drama. Je zal toch vrachtwagenchauffeur zijn en dit dagelijks moeten meemaken.

Bij Würzburg moesten we van de politie de snelweg af. Noem het maar geluk, want wie de afrit al voorbij was kon niet meer terug en moest blijven staan. Gruwelijk.

We hebben de omleiding niet gevolgd maar zijn de stad Würzburg in gedoken. Bij een supermarkt broodjes en beleg gekocht en het toilet bezocht. Inmiddels was het 32 graden Celsius en in de verte schoof heel langzaam de stoet gekwelde voertuigen verder naar de volgende opstopping. Het vooruitzicht om mijn plekje in deze massa weer op te moeten eisen stond mij helemaal niet aan.

We zijn de stad in gereden, zagen geen hotel, maar wel een bordje 'Romantische Strasse'.  Die bordjes zijn we gaan volgen. Onderweg hebben we af en toe nog wel gekeken voor een onderkomen maar uiteindelijk toch beslist om bij Frankfurt de snelweg weer op te zoeken.

 

Eenmaal op weg naar Arnhem werd het wat rustiger op de weg en hebben we de Yeti op de 'Oberhausen Straight' eens lekker laten draven. Bij 165 km/uur loopt de diesel 3000 toeren. Wat je aan die informatie hebt weet ik niet maar het schoot lekker op.

Na de grens was het nog 1 uur en 20 minuten rijden en om 5 over half 10 waren we thuis waar zoals gezegd op dat moment een hevig onweer losbarstte.

Het was een mooie reis met heel veel hoogtepunten, met heel veel lekker eten en veel aardige mensen maar wat het verkeer betreft zou je Duitsland moeten kunnen overslaan.


Voor de statistici (volstrekt onbelangrijk, maar voor wie het weten wil):

- afgelegde afstand 9525km

- 39 dagen

- 12 landen

- laagste temperatuur: 4 graden, hoogste temperatuur 33 graden.

- steilste stuk weg: Sarandë Albanië, ca 25%

- Snelste stuk weg: 'Oberhausen straight', 165km/uur

Balkan: Heerlijk.