2011

Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Turkije met de caravan.



Hongarije

Het eerste stuk gaat door Polen waar we de nacht doorbrengen op een grote parkeerplaats. Daarna gaat het richting Hongarije. Camping Vizimalom in Turistvandi is net een dag geopend alleen het hek zit nog op slot. Ze hadden nog niet op kampeerders gerekend. 

We doen een dagje sightseeing en vertrekken dan naar Roemenië. Bij de grensovergang wordt alles goed gecontroleerd. Ik krijg de indruk dat buitenlanders niet vaak deze grenspost gebruiken. Ook het kopen van een weg vignet is lastig. Ergens verderop is een gebouw en daarin blijkt tussen alle grote ramen ook een klein schuifraam te zitten waar je het bewuste document kunt kopen.


Roemenië

De camping is nog niet open en we brengen onze eerste nacht door op een bewaakte TIR plaats bij Cluj Napoca. Het chauffeurscafé serveert een goede maaltijd en een stevige pot bier. Afgezien van het komen en gaan van vrachtwagens is dit helemaal geen beroerde plek voor een overnachting.

De dag er na gaan we naar Carta waar we ons installeren op de camping. Dat is gelijk onze basis voor een bezoek aan het openluchtmuseum Astra. Verder zijn in de omgeving veel versterkte dorpen en weerkerken te vinden. Een prima aanleiding voor meerdere uitstapjes.

 

Als we verder gaan rijden we ten zuiden van Brasov de sneeuw tegemoet. Op de districtsgrens houden we een koffiestop en kopen een stuk geitenkaas bij een kleumende verkoopster van kaas en honing.


Bulgarije

We gaan de brug over de Donau over en zijn in Bulgarije. Vanaf de camping doen we een dagje Veliko Tarnovo en we bezoeken de onopvallende, maar van binnen prachtig beschilderde 16e - 17e eeuwse Geboortekerk in Arbanassi.

Het vervolg van onze route door Bulgarije is net als in Roemenië niet vrij van sneeuw. Bij tijd en wijle rijden we door een heuse kerstkaart.


Turkije

Camping Silifke, (stelt echt niks voor), is onze uitvalsbasis voor een dagje Istanboel. Het is tulpenfestival. Overal staan bloeiende tulpen en er zijn optredens van muzikanten. Verder is de stad natuurlijk een feest van kleuren en indrukken.


We kopen een tolvignet en nemen de tolweg naar Ankara. Het is nog een heel eind voor de de stad eindelijk achter ons laten.

De camping bij Ankara is een terreintje achter een hotel. De sanitaire voorzieningen horen bij het zwembad. Het stelt allemaal niet veel voor, maar het uitzicht is prachtig, vooral 's nachts met al die lichtjes aan de andere kant van het meer.

Het Anatolisch museum vinden is in de drukke stad een hele opgave en het regent wat het ook niet makkelijker maakt.


In het Anatolisch museum zijn veel archeologische vondsten tentoongesteld. Mooi is het kleitablet met vriendelijke teksten van koningin Naptera (de vrouw van Ramses II) en de Hettitische koningin Puduhepa (vrouw van Hattushiti III). Op het bronzen tablet uit 1235 v Chr. staat een vredesakkoord dat twee koningen met elkaar sloten.


Na Ankara komen we in het arme deel van Turkije. Dit is Anatolië. Het verschil met wat we tot nu hebben gezien kon niet groter zijn. In Bogazkale zetten we de caravan neer op de camping.


We bezoeken de archeologische site van wat ooit de hoofdstad was van het Hettitische rijk. Met hulp van de camping baas maken we een afspraak bij de Skoda garage in Çorum voor een 120.000km beurt. Het was even zoeken op het bedrijven terrein maar als we het hebben gevonden worden we hartelijk ontvangen. In de garage brandt de kachel want het is koud. De uitgebreide beurt duurt meerdere uren en in die tijd worden we verzorgd met veel thee en veel koekjes. Na Bogazkale zetten we koers naar Göreme waar we de caravan neerzetten op Kaya Camp.


Capadocië 3e week april 2011


Onze volgende bestemming is de archeologische site Çatal Höyük. De weg door een landbouwgebied is tot de horizon onverhard en de enkele plas water waar we doorheen rijden laat zijn sporen na op de caravan.

Het opgravingsgedeelte is geheel overdekt en er is een reconstructie van een woonhuis gebouwd.

In een dorp leren we in een eethuisje dat 'Etli Ekmek' een lang brood met vlees is.

We overnachten door gebrek aan campings bij een tankstation met uitzicht op het Taurusgebergte.

Na de bergen wordt het weer warmer en langs de weg worden overal bananen verkocht.

In Antalya bestellen we - omdat we nu weten wat het is -  bij een restaurant 'Etli Ekmek' en voor de caravan vinden we later een plekje op de camping bij Thermessos.


We hebben buren gekregen. Slovenen met daktenten op hun auto's. Met die paar auto's erbij is de camping gelijk vol. Het is 1 mei en gezamenlijk zingen ze de Internationale. In Slovenië is dat verboden.

Vandaag een tochtje naar Thermessos gemaakt. Vooral de klim vanaf de parkeerplaats naar de ruïnes en het amfitheater was door de warmte best zwaar.


Mooie rit naar Marmaris. De camping is weer eens helemaal niks maar het is een mooi uitgangspunt voor een ritje naar het schiereiland Datça.


Van Marmaris rijden we naar Selçuk, een mooie welvarende stad. Op de camping staan hoge bomen waar harde vruchten uit vallen. Valt er een op het caravan dak dan schrik je je een ongeluk en het dak heeft een deuk.

Bij Selçuk ligt Efeze, een toeristische trekpleister van jewelste. Het museum in de stad trekt minder bezoekers. Een groepje schoolmeiden vindt het voornamelijk een aantrekkelijke plek om foto's van elkaar te maken en dan het liefst voor een blinde muur. Ze hebben veel pret.


We hebben het naar onze zin in Selçuk. De markt is leuk, de omgeving is leuk en 's avonds begint de bloesem te geuren. Als de boer naast de camping zijn gewas gaat bespuiten maak ik een serie prachtige tegenlicht foto's.


Op de luchthaven van Selçuk staan twee Canadair CL-215 blusvliegtuigen. Hun oefenvluchten houden ze over de camping en het huis van Maria. De andere kant op is de zee, daar storen ze niemand. Vreemd.

 

Tijdens een hapje bij een restaurantje wordt de auto flink gesopt. De bezem is gelukkig niet van het al te harde soort. We rijden daarna een mooie rit door de bergen naar Tire. In het stadje zelf is de weg geblokkeerd door de markt en het is even zoeken hoe ik hier omheen kan. 

In Çamlik bezoeken we het stoomlocomotieven museum. Mooi hoor, maar het onderhoud beperkt zich tot de grasperken en dat is  jammer.

 

Onze volgende bestemming is Kusadasi. Het is niets voor ons, maar we hebben dat tenminste gezien.

De route verder landinwaarts is mooi, maar je vindt er geen campings. We hebben er overnacht bij een klein dorp aan een meertje. Prachtig! Als we willen vertrekken krijgen we van een bewoonster een bos verse prei mee.


Met de geur van verse prei nemen we de veerpont en zijn weer in Europa. Daarna volgt een lange rit naar Bulgaristan zoals Bulgarije op de borden wordt genoemd.


Bij gebrek aan een camping overnachten we op een bewaakte TIR plaats. En later zijn we zo naïef om te denken dat de navigatie het beter weet dan wij. Aan het einde van de bosweg moeten we omkeren en we volgende borden.

Vanaf de camping bij Veliko Tarnovo bezoeken we het mooie openluchtmuseum Etar.


De camping in Boekarest is echt niks. Er is een Nederlandse reisgroep en veel vrije plekken zijn er niet meer. Vanaf de camping kun je met de bus naar een van de mooiste en grootste openluchtmusea van Europa. We treffen het dat er een festival is met zang en dans. Dat was echt genieten.


We rijden naar Carta, Camping de oude Wilg maar als we in een bocht van de weg vakantiehuisjes zien met  een soort camping, lassen we hier een overnachting in. Onderweg hadden we onze tijd genomen en bij een 17e eeuws kerkje hadden we lekker rustig rondgelopen.

Na deze tussenstop rijden we de dag er na naar Carta, maar niet nadat we in Sibiu bij een van die grote supermarkt ketens onze voorraden weer hebben aangevuld. 

Carta is relaxt en waarschijnlijk de enige camping waar het gras niet met een lawaai maaier wordt gemaaid, maar nog met de zeis. De buren van de camping doen dit en voor je het weet hebben ze een heel veld gemaaid. Het gras nemen ze mee voor hun beesten.

Na de Oude Wilg gaan we verder naar camping Vasskert in Sovata waar we wederom een Nederlandse reisgroep tegenkomen. 


We gaan nog niet naar het westen, eerst gaan we naar Boekovina, de streek waar beschilderde kerken staan.

Bij Humorului ziet mevrouw Christiane een caravan komen en ze gaat op de weg staan. Ze houdt ons aan en zegt: 'I have camping'. Zoiets kan ik wel waarderen. We gaan haar terrein op en hebben in het gras een heerlijk ruim uitzicht zonder hinder of overlast van wie dan ook.

Met deze kampeerplek als uitvalsbasis hebben we de meeste beschilderde kerken in de omgeving bezocht. Heeeeel bijzonder en als we ooit weer in de buurt zijn, dan gaan we weer kamperen bij Pensiune - camping Christiane.


Het is tijd om af te buigen. Min of meer langs de grens met Oekraïne rijden we naar Sapanta. Hier bevindt zich het Cimitrul Vessel, een begraafplaats met geschilderde afbeeldingen op de kruisen. Onderweg treffen we een dorpsfeest en we worden hartelijk uitgenodigd om mee te eten.

We installeren ons op een camping van niks en doen wat tochtjes in de omgeving. Dit deel van Roemenië heet Maramures, is weer heel anders dan Boekovina of Transsylvanië en is ook weer een genot om rond te kijken.


Helaas, het zit er weer op. Tijd om naar huis te rijden. Wat rest zijn de herinneringen en meer dan 1500 foto's waarvan hier een klein gedeelte te zien is.